Eten is een belangrijk onderdeel van gebalanceerde voeding

Er zijn momenten dat ik nog steeds het liefst een zak chips of een reep chocola uit de gangkast pak. Of allebei. Met de intentie ze helemaal leeg te eten. Als ik in een rotbui ben, als iemand onaardig tegen me is en ik het niet naast me neer kan leggen, als ik me alleen voel of in de steek gelaten. En dat gevoel om te willen eten is zo fucking sterk, het is bijna onmogelijk om daar niet aan toe te geven. Dus dat is een gevecht. En daar heb ik soms moeite mee. Want ik omarm mijn ego, ik omarm mijn oordeel, ik omarm mijn verdriet.. maar als ik dit gevoel omarm vrees ik dat er weinig meer in de gangkast ligt aan het einde van de avond.

Gelukkig heb ik deze momenten steeds minder vaak. Waar ik dit eerst een of een paar keer per week had, komt het nu nog sporadisch voor. En dat komt dus niet omdat ik steeds het gevecht win. Dat komt omdat ik het gevecht niet meer aan ga. Omdat ik steeds meer voor mezelf kies. Steeds minder vaak last heb van mensen die onaardig tegen me doen. Ik voel me zelden meer alleen of in de steek gelaten. Omdat ik de verbinding met mezelf heb hersteld.

En soms heb ik nog wel eens zo’n moment. Als iemand die dichtbij me staat uit het niets een rotopmerking maakt en ik op dat moment even niet kan inzien dat dat niks met mij te maken heeft. Dat ik me tóch even in de steek gelaten voel. Of alleen. En soms ga ik dan even wandelen. Of mediteren. Of ik schrijf een post 😉

En als niks lukt dan loop ik naar de gangkast en eet me het ongans aan alles wat slecht voor me is. En als ik dan misselijk op de bank zit dompel ik me onder in dat overvolle gevoel en weet ik dat het heel lang zal duren voordat ik me weer zo zal laten gaan. Want ik voel me zoveel liever lekker en fit, dan overvol en misselijk. ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *