Weegschaal?

Ik begin me steeds meer te beseffen dat ik me jarenlang heb laten meeslepen door de absurditeit van de maatschappij waarin we nu leven. Een maatschappij met een dieetcultuur. Iedereen denkt dat iedereen altijd wil afvallen. Hoe vaak ik aan de lijn ben geweest. En hoe vaak ik heb gehoord: wauw je bent echt goed bezig he! Je kunt het al echt goed zien, knap hoor! En dat ik daar mijn eigenwaarde van af liet hangen. Ik werd dan trots. Ik voelde me dan echt goed. En ik vond het ook heel normaal! Van de zotte!

Tot ik er klaar mee was om elke dag mijn humeur te laten afhangen van een getal op de weegschaal. Elke dag stond ik op dat ding. En dan wel in de ochtend als ik nog niks gegeten had, want dan gaf hij minder aan. En als ik dan een hele dag honger had geleden en ik was niet (genoeg) afgevallen de volgende dag, dan was ik intens verdrietig. En ging ik dus eten. En baalde ik dus van mezelf. En kwam ik weer aan. En moest ik weer gaan crashen. Pffff ik word al moe als ik het alleen maar opschrijf! Maar dat was echt jarenlang mijn realiteit. Dat was normaal. Want dat werd van mij verwacht door de maatschappij. Ik moest slank willen zijn, dus wilde ik slank zijn. Want anders hoorde ik er niet bij. En als ik ergens heel verdrietig van kan worden, dan is het “er niet bij horen”. Gelukkig leer ik de laatste tijd dat mijn geluk ook daar niet van afhangt.

En die weegschaal heb ik weggedaan. Ik werd er niet gelukkig van. Het leven kostte me zoveel moeite. Ik was zo bezig met wat ik wel en niet kon eten en dus wel en niet kon doen. En of ik wel vaak genoeg sportte. Man man wat een verspilling van energie.. Ik ben zo dankbaar dat ik dat niet meer hoef! Dat ik blij kan zijn met wie ik nu ben. En dat het voor mij nu gaat om hoe ik me voel, en niet om hoe ik eruitzie.

Ik ben prima zo. En ik ben blij met mezelf. Ongeacht wat anderen of de maatschappij daarvan vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *