Welkom!

Mijn allereerste stukje tekst. En laat ik dan maar meteen met de deur in huis vallen over het onderwerp waar mijn hart naar uit gaat. Want het doet me pijn te zien dat zoveel vrouwen zich nog steeds identificeren met een getal op de weegschaal. Vanwege perceptie. Vanwege wat zij van buitenaf krijgen opgelegd.

En begrijp me niet verkeerd, ik snap als geen ander dat het niet makkelijk is om blij te zijn met een blubberbuik en een bubble butt. Maar het is wel mogelijk, daar ben ik inmiddels achter. Het kan. Dat je in de spiegel kijkt en ongelooflijk hard verliefd wordt op jezelf.

Ik ben ruim 18 jaar bezig geweest met hoe mijn lichaam eruit ziet. Ik heb werkelijk alle diëten geprobeerd, heb gesport als een bezetene, om maar af te vallen. Om vervolgens op een ongelukkig moment alles in de wind te gooien en op een avond een pak koekjes, een halve liter roomijs, een zak chips en een zak dropjes weg te eten. Na twee zwangerschappen was ik diep, diep ongelukkig met mijn lichaam. Het heeft me ruim 18 jaar gekost om vrij te komen van het idee dat ik te dik was. Het heeft me ruim 18 jaar gekost voordat ik trots kon zijn en blij met het lichaam dat ik heb.  

En toen, als een donderslag bij heldere hemel, zag ik in hoe simpel het is. Ik liet mij vertellen dat ik te dik was. Door allerlei invloeden van buitenaf. Door andere mensen, door de media, in films, op straat, overal. Door de cultuur waarin ik leef. Door familie en vrienden. Van buiten naar binnen. 

Maar hoe belangrijk was dat? Hoe zag ik mezelf, van binnen naar buiten? In mijn essentie ben ik toch gewoon ik? In het hier en nu, ben ik toch gewoon ik? En ik ben echt een heel leuk mens! En bovenal: prachtig! Ik leef in een cultuur waar bodyshaming heel normaal is. Ik ben niet geboren met deze schaamte, het is me aangepraat! Heus niet expres, ik neem niemand iets kwalijk, maar het kwam niet vanuit mezelf. Vanuit mezelf, vanuit mijn eigen essentie, ben ik namelijk altijd heel erg blij geweest met mijn lichaam en heb ik me er altijd in thuis gevoeld.

Ik wil graag nog even doorgaan op cultuur. Het schoonheidsbeeld in mijn cultuur is dat ik lang en slank moet zijn. Met mijn 1.65 meter ga ik dat al niet meer voor elkaar krijgen. Ben ik daar verdrietig over? Dat ik niet lang ben? Nee natuurlijk niet! Want daar kan ik niks aan doen. En dus kan ik dat heel makkelijk accepteren. Waarom zou het dan moeilijk moeten zijn te accepteren dat mijn lichaam ook een bepaalde vorm heeft?

In andere culturen is het schoonheidsbeeld weer heel anders. Dikke billen, grote borsten. Ik zou daar best goed passen. Maar het schoonheidsideaal is ook altijd aan verandering onderhevig. Als ik bijvoorbeeld in een andere eeuw had geleefd, dan stond mijn lichaamsbouw voor welvaart! 

Als we inzien dat een schoonheidsideaal een van buitenaf opgelegd beeld is, en dat wij ons diep van binnen altijd thuis hebben gevoeld, en dus blij zijn geweest met ons lichaam, wellicht kunnen we ons dan gaan focussen op wat echt belangrijk is. Namelijk ons innerlijk.

Ons lichaam is onze leraar. Ons lichaam zal ons vergezellen bij elke ervaring die we nog gaan hebben. Elke ervaring! Dat is toch fantastisch? Je woont in een lichaam dat bij je is sinds je een baby was, en het zal bij je zijn op de dag dat je sterft. Je kunt nooit uit je lichaam komen. Het is altijd bij jou. Wat een verspilling van tijd en energie is het dan om er ontevreden mee te zijn. Het is waanzin om je lichaam niet te omarmen. Om er niet blij mee te zijn en ontzettend trots op te zijn. Het draagt je!

En daarom is het het waard om goed voor te zorgen.

Hou deze site in de gaten, er komt iets waanzinnig leuks aan dit jaar! Ik ga je helpen om ook door een roze bril naar je eigen lichaam te kunnen kijken. Want als ik het kan, dan kan echt iedereen het!fullsizeoutput_1ce

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *